Νέες σοβαρές καταγγελίες για περιστατικά βίας και εκφοβισμού μέσα σε σχολεία έρχονται στο φως, με αφορμή τον αιφνίδιο θάνατο καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, που – σύμφωνα με καταγγελίες – δεχόταν έντονο bullying.
Σε Γυμνάσιο στην Πάτρα, ένας έμπειρος καθηγητής με 27 χρόνια υπηρεσίας βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα σχολικό περιβάλλον όπου η βία και η παραβατικότητα όχι απλώς υπήρχαν, αλλά γινόταν ανεκτή από τη διοίκηση, με αποτέλεσμα τη διάβρωση κάθε εκπαιδευτικού κανόνα και την καταβαράθρωση της προσωπικής και επαγγελματικής του ζωής.
Στο προσκήνιο βρίσκεται πλέον η περίπτωση του καθηγητή Μαθηματικών Κώστας Σταυρόπουλος, ο οποίος μίλησε στο STAR για τα όσα, όπως υποστηρίζει, βίωσε στο σχολείο όπου υπηρετούσε.
«Με πετούσαν πέτρες – φοβάμαι για τη ζωή μου»
Ο εκπαιδευτικός περιγράφει μια καθημερινότητα γεμάτη ένταση και φόβο, κάνοντας λόγο για επιθέσεις από μαθητές, ρίψεις αντικειμένων και απειλητικές συμπεριφορές.
Όπως αναφέρει, στις 25 Οκτωβρίου 2024 κατέθεσε αναφορά στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας, καταγράφοντας σειρά περιστατικών βίας.
«Φοβάμαι για τη ζωή μου», δηλώνει χαρακτηριστικά, ενώ περιγράφει ότι κατά τη διάρκεια των εφημεριών του στο προαύλιο δεχόταν ακόμη και πέτρες. Σε ένα από τα πιο σοβαρά περιστατικά, μαθητής φέρεται να εισέβαλε σε συνεδρίαση καθηγητών και να κινήθηκε απειλητικά προς το μέρος του.
Το κύκνειο άσμα της υποστήριξης
Στις 25 Οκτωβρίου 2024, ο καθηγητής υπέβαλε επίσημη αναφορά στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, καταγράφοντας τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά βίας, αταξίας και ατιμωρησίας που συνέβαιναν στο σχολείο. Η αναφορά περιλάμβανε και ένα σοβαρό περιστατικό που είχε συμβεί λίγες μέρες νωρίτερα: κατά τη διάρκεια σύσκεψης του συλλόγου διδασκόντων, ένας μαθητής μπήκε στο χώρο ουρλιάζοντας και επιχείρησε να επιτεθεί στον καθηγητή, πετώντας πέτρες. Ο μαθητής συγκρατήθηκε από συναδέλφους πριν συμβεί κάτι χειρότερο – όμως ούτε αυτό το συμβάν καταγράφηκε έγκαιρα ή σωστά από τη διεύθυνση του σχολείου στη Δευτεροβάθμια.
Την ίδια στιγμή, η διεύθυνση συγκέντρωσε τρεις καταγγελίες γονέων εις βάρος του καθηγητή, διαβιβάζοντάς τες στη Δευτεροβάθμια Επίβλεψη χωρίς να αναφέρει ότι επρόκειτο για συγγενείς μεταξύ τους – κάτι που θα ήταν κρίσιμο για την αντικειμενική αξιολόγηση των καταγγελιών. Σε αρκετές από αυτές περιλαμβάνονταν αστήρικτες ή υπερβολικές αιτιάσεις, όπως το ότι ο καθηγητής «του έκλεισε την πόρτα όταν είχε σκοπό να φύγει» ή ότι «τον έκοψε από την τάξη όταν ζήτησε να πάει τουαλέτα», πράγματα που εκ των υστέρων αποδείχτηκαν ανεπαρκώς τεκμηριωμένα.
«Μεροκάματο τρόμου» στο σχολείο
Ο καθηγητής περιγράφει τις εφημερίες του ως «μεροκάματο τρόμου», σημειώνοντας ότι περιστατικά παραβατικότητας ήταν καθημερινά, από χρήση ηλεκτρονικού τσιγάρου μέχρι επικίνδυνα παιχνίδια και άρνηση συμμόρφωσης.
«Μου πέταξαν πέτρα για να μου ανοίξουν το κεφάλι και η απάντηση ήταν ότι “ζήτησε συγγνώμη”», αναφέρει, καταγγέλλοντας ελλιπή αντιμετώπιση των περιστατικών.
Παρά τη δικαίωσή του από τη Δικαιοσύνη, ο ίδιος υπέβαλε την παραίτησή του, κάνοντας λόγο για «βάναυση και συκοφαντική προσβολή» της προσωπικότητάς του. «Έφυγα γιατί δεν ανέχομαι να με συκοφαντούν μετά από 27 χρόνια υπηρεσίας. Θα κινηθώ νομικά», δηλώνει.
Καμπανάκι κινδύνου και προειδοποιήσεις
Οι εξελίξεις στην υπόθεση της Σοφίας Χρηστίδου δεν είναι μεμονωμένο γεγονός: αντικατοπτρίζουν βαθύτερα προβλήματα στο ελληνικό σχολείο, τα οποία εμφανίστηκαν επίσης στην περίπτωση του καθηγητή στο Γυμνάσιο στην Πάτρα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με παραβατική συμπεριφορά μαθητών, έλλειψη εφαρμογής κανόνων και διοικητική αδιαφορία, με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υγεία.
Ο καθηγητής της Πάτρας περιέγραψε ένα σχολικό κλίμα όπου η ατιμωρησία και η ανοχή των παραβάσεων κατέστησαν το περιβάλλον τους επικίνδυνο και αφιλόξενο. Οι αναφορές του για περιστατικά βίας, οι επιθέσεις εναντίον του και η αμφισβήτηση των προσπαθειών του από τη διοίκηση υπογραμμίζουν πόσο εύκολα μπορεί να διαβρωθεί το σχολικό περιβάλλον όταν οι κανόνες δεν εφαρμόζονται.
Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου, στην Θεσσαλονίκη, λειτουργεί πλέον ως υπενθύμιση ότι η προστασία των εκπαιδευτικών και η άμεση αντιμετώπιση της βίας στα σχολεία δεν είναι προαιρετική επιλογή αλλά επείγουσα ανάγκη. Όταν οι καταγγελίες παραβιάσεων αγνοούνται ή δεν ερευνούνται επαρκώς, οι συνέπειες γίνονται δραματικές — και σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να έχουν μοιραία κατάληξη.
Τα σχολεία έχουν την υποχρέωση να διασφαλίζουν ασφάλεια για μαθητές και εκπαιδευτικούς, να εφαρμόζουν κανόνες πειθαρχίας και να παρέχουν υποστήριξη σε όσους υφίστανται εκφοβισμό ή βία. Η κατάσταση που αποκαλύπτεται από τα γεγονότα στη Θεσσαλονίκη και την Πάτρα δείχνει ότι όταν η ατιμωρησία και η διοικητική αδιαφορία κυριαρχούν, η εκπαιδευτική κοινότητα κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τον σεβασμό αλλά και τις ζωές των ανθρώπων που υπηρετούν την εκπαίδευση με αφοσίωση και ήθος.
0 Σχόλια