Οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες του δρόμου, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, δίνουν μια ξεχωριστή νότα στην εορταστική εικόνα του ιστορικού κέντρου της Πάτρας. Ανάμεσα στα φωτισμένα καταστήματα, τις βιτρίνες και τον κόσμο που κινείται βιαστικά ή χαλαρά στους πεζόδρομους, οι μελωδίες τους γίνονται κομμάτι της γιορτής.
Η κυρία με την κιθάρα, που στήνει το μικρό της μουσικό καταφύγιο κοντά στον πεζόδρομο της Αγίου Νικολάου, πότε επί της Ρήγα Φεραίου και πότε επί της Μαιζώνος, ο κύριος με το σαξόφωνο, που συχνά γεμίζει τον αέρα της Ρήγα Φεραίου με ζεστούς ήχους, αλλά και η κυρία με το βιολί, που πλέον παίζει κυρίως στη Μαιζώνος, δεν είναι απλώς περαστικές εικόνες· είναι γνώριμες παρουσίες, που δίνουν ρυθμό στο κέντρο της πόλης.
Δίπλα τους, μικρά συγκροτήματα, παρέες νεαρών αγοριών και κοριτσιών, εμφανίζονται κυρίως την εορταστική περίοδο, στήνοντας αυθόρμητα μουσικά στέκια. Οι δύο μεγάλοι πεζόδρομοι της πόλης, η Ρήγα Φεραίου και η Μαιζώνος, μετατρέπονται σε ανοιχτές σκηνές, όπου οι νότες μπλέκονται με τις φωνές του κόσμου και τον ήχο των βημάτων.
Όταν τα καταστήματα είναι ανοιχτά και το εορταστικό ωράριο κρατά ζωντανό το κέντρο από το πρωί μέχρι το βράδυ, οι μουσικοί του δρόμου αποτελούν σημείο αναφοράς. Σταματάς για λίγο, ακούς, χαμογελάς, συνεχίζεις τη βόλτα σου, παίρνοντας μαζί σου ένα κομμάτι από τη μελωδία.
Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν σπουδάσει μουσική. Δεν βγαίνουν στους δρόμους από ανάγκη, αλλά από ανάγκη έκφρασης. Γιατί η μουσική είναι ο τρόπος τους να επικοινωνούν, να συναντούν βλέμματα, να μοιράζονται στιγμές. Και τις ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αυτή η επικοινωνία αποκτά έναν πιο ζεστό, σχεδόν μαγικό χαρακτήρα.
Ο Παναγιώτης Κυριαζής (φώτο) είναι ένα από τα νέα παιδιά που συναντά κανείς στους δρόμους της πόλης. Τον βρήκαμε στο τέρμα της Ρήγα Φεραίου, μετά τη Γούναρη, να παίζει ένα ιδιαίτερο και όχι τόσο γνωστό στο ευρύ κοινό όργανο, ένα ηλεκτρονικό βιμπράφωνο. Οι ήχοι του ξεχώριζαν μέσα στον θόρυβο της πόλης, τραβώντας την προσοχή των περαστικών.
Έχοντας τελειώσει το Μουσικό Τμήμα Σπουδών Θεσσαλονίκης αποφάσισε να βγει στους δρόμους και να παίξει το όργανο που λατρεύει, βρίσκοντας μια διέξοδο επικοινωνίας με τους γύρω του, αλλά και για λόγους βιοποριστικούς.
«Η μουσική για μένα είναι τρόπος έκφρασης. Μέσα από αυτή μου αρέσει να επικοινωνώ με τους γύρω μου. Το να παίζω στον δρόμο και να βλέπω ανθρώπους να σταματούν για να ακούσουν, έστω και για λίγο, είναι κάτι που αγαπώ», λέει. «Λατρεύω κυρίως να συνδιαλέγομαι και να κεντρίζω την προσοχή των παιδιών» προσθέτει «και σε αυτό βοηθάει αρκετά το βιμπράφωνο».
Καθώς η πόλη φωτίζεται και οι δρόμοι γεμίζουν ζωή, οι μουσικοί του δρόμου γίνονται η αόρατη κλωστή που ενώνει τις στιγμές των γιορτών. Με τις νότες τους ντύνουν τις βόλτες, τις αγορές και τις σιωπές των περαστικών, θυμίζοντας πως, μέσα στη βιασύνη της
0 Σχόλια